हसिया हुँदै

चोट आए पछि खुकुरी  र हसिया हुँदै 

गयो अचानो सरि मन छियाछिया हुँदै 

चिया पसल  बन्द गरेर’ भट्टि सरिछौ 

सर्यो सराब तिरै मेरो हिया'चिया हुँदै 

गास काटेर खुवाउने सँग अंश माग्यो 

जब छोरा गए ठुला अनि बलिया हुँदै 

बृद्ध बाआमाले’ आश्रम  पाए उपहार   

छोरो हुर्काएको हलिया र भरिया हुँदै  

  

अरुकै भयो मेरो भनी गर्व गर्ने  माटो 

पालेर  जीवन बन्दकी र अधिया हुँदै

कसरी मेरो भनु? यो गजललाई पनि 

आगमन  भो अरब  बाट इन्डिया हुँदै

जस्तो

सधैं तिम्रो चुरिफुरी खेले जस्तो 

गर्छौ कुरा  भुराभुरी खेले जस्तो 

सिमानाको रक्षकलाई थाहा छ

हैन अर्थ  बहादुरी  खेले  जस्तो 

छुट्याउदैन यो  आफ्नो र पराइ 

हैन मजाक खुकुरी खेले जस्तो 

मौसम सरि फेरिन्छ  तिम्रो कुरा 

अनि गर्दछौ मन्जुरी खेले जस्तो

मुटुमा चोट लाग्छ त्यो नजरले,

नहेर्नु  है ! घुरिघुरी खेले जस्तो 

मान्छे

म' मायामा हारेको मान्छे 

आँफैलाई  मारेको मान्छे 

कतै देख्यौ  भने त्यो म हुँ 

अश्रु धारा  झारेको मान्छे 

मर्ने, बाच्नेको दोसाद मा 

म'  बैतर्नी तारेको  मान्छे 

तिम्रै कारण आफ्ना सँग  

बोली सम्म बारेको मान्छे

तिमी गयौ' काल आएन 

मै हुँ एक्लै पारेको मान्छे

ऊ फुल्ने, फल्ने बने पछी 

भुल्यो बोट सारेको मान्छे

थियो

कुरो   समय  सान्दर्भिक  थियो 

तर  विपक्षी  अत्याधिक  थियो  

दर्जा  विभाजन गरिदैथ्यो जहाँ 

त्यहाँ मेरै  आफ्ना सरीक थियो 

माया प्रेम गर्नेहरुको   मेरो  झै  

सबैको  कहानी  मार्मिक थियो 

ठुलै  पदाधिकारी  बनेर  आज 

चिन्दैन जो हिजो नजिक थियो 

तिमीले जस्तै राजनीति जान्दिन 

त्यसैले  हार्नु  स्वभाविक  थियो   

मुटुको  मुल्य  खेलौना  बराबर 

जहाँ  सम्बन्ध  आधुनिक थियो

 

उस्ले मार्यो, म मरे ! सुन' रमिते 

अपराध  त्यो  सामुहिक  थियो

भनेको छु

हुदैन भने' मिलन  भनेको छु

बसिनेछ  अनसन भनेको छु

रमाइलो  चरण   मायाको 

गर्न हुन्न समापन भनेको छु 

मुटुको साटो' माया हो माग  

हुनै पर्छ सम्बोधन भनेको छु 

बिछोडको  कारण चाहियो         

चाहिदैन  समर्थन भनेको छु 

तिमी जानु  अगाबै  यो मेरो 

अर्थी गर्नु बिसर्जन भनेको छु 

सकिन

भो! तिमी सँग बाजेर सकिन 

बोली मात्र गयो खेर सकिन 

नयाँ   दिन,  नयाँ   बहाना 

तिम्रो  कहानि पढेर सकिन

थाहा छ, यो प्रेम  यस्तै हो 

पाउन  माया चाहेर सकिन 

भुल्नै  पर्ने  बाध्यता  देख्छु 

रोइ  रहन   सम्झेर सकिन 

के हो निर्णय ? भने  हुन्थ्यो 

बस्नलाई  भो अबेर सकिन

जान्छ

हरेक  बिहान  गन्तब्य ताकेर जान्छ  

पुग्छ मन्दिर फूलपाती राखेर जान्छ  

तपस्या गर्छ दिर्घायुको निमित्त सधै      

आउँछ कालले जीवन मागेर जान्छ  

पटक पटक ढोका पिट्छ चुनौतीले 

तर्किन्छ  अवसर  धुरी नाघेर जान्छ

देशमा खान’ प्रबासमा जिउन गाह्रो  

बारम्बार मृत्‍युले नाडी छामेर जान्छ  

नाम उपर चढाउन् बिजयको माला 

जीवन त’ स्वयम  सँग हारेर जान्छ  

बुढो भएर होला

च्यातिएछ  सडक बुढो भएर होला 

थाकेछ  अचानक बुढो भएर होला 

न तातो हुन्छ न जाडो ठेग्न  सक्छ 

सम्भबत  सिरक  बुढो भएर होला 

एक्लै  पर्‍यो   रंगमञ्चमा   जिवन 

सबैको यो नाटक बुढो भएर होला 

उस्तै हो म अनि क्षितिजको घाम 

छदै  छैन  चमक बुढो भएर होला 

भाषण  र  शासन   छैन    अचेल 

निरिह छ सासक बुढो भएर होला 

तिमीले

के गर्न खोजेको सावित तिमीले 

बल्झाएर  फेरी  अतित तिमीले 

लगायौ   नजर'  आएर    सामु  

बनाएरै छाड्यौ आजित तिमीले 

नचीने  झै गर्दै  सोध्यौ  ठेगाना 

भुलेर  मान्छे  परिचित  तिमीले

गाउछौ   रे  गुण गान   उसैको 

माया प्रेममा आधारित तिमीले  

दुनियाँमा  केही  बाँकी राखेनौ 

सबै  म सँग सम्बन्धित तिमीले

बाकी

तिमी गयौ जीवनको'आधा पाना बाँकी छ 

साथी भन्नु चार भित्ता,एक छाना बाँकी छ 

बाचा र  कसम सकियो' अब  प्रेम गर्नुको 

दुई  कुरा  सजाय  र  जरिवाना  बाँकी छ 

आधा अधुरा  रहे  केही  चाहानाहरु अझै 

आफ्नो बनाउन तिमी र सिमाना बाँकी छ

खास  जिउनै पर्ने  कारण छैन जिन्दगीमा 

श्वास छ, मर्न नसक्नुको बहाना बाँकी छ 

तिमीलाई पाउने  ठुलो  सपना त्यागे मैले 

अब  यो  मनमा  रहर  स-साना बाँकी छ

मैले आसय  नबुझेको  तिम्रो खत हरायो 

रातो  मसी सेतो खाममा ठेगाना बाँकी छ

2074/5/18