ऊ भन्थ्यो

भाग्य नै मेरो हो खोटो ऊ भन्थ्यो !

छोएर बच्चाको फोटो ऊ भन्थ्यो !

गुजारा चलाउन खाडी हानिए 

तिरेर  रकम मोटो ऊ  भन्थ्यो !

रुनुको बिकल्प छैन सम्झेर घर

रहेनछ सफर छोटो ऊ भन्थ्यो !

ढाका टोपी सिर माथि सगर झै
सम्झन्छु डऊरा भोटो ऊ भन्थ्यो !

पिर

कतै बाढि जानुको पिर कतै सरकार धल्नुको पिर छ यहाँ 

अस्ती को खरेडी सेलाएको छैन घर जल्नु को पिर छ यहाँ 

विश्वाशले आस्था गर्यौ कहाँ छौ सबको मालिक ?

बिपत्ती र आपत्ति मा तिमिले सबैलाई छल्नु को पिर छ यहाँ 

सबैले भन्छन् सतिको श्राप पाएको देश हो’रे हाम्रो 

पथपैतला गलिसक्यो अब तिम्रो भरोसा गल्नुको पिर छ यहाँ 

बिनासकारी सबै रुप लियौ’ पल भर मा ढले सपना 

भोली कस्तो हुने हो’अर्को डरको लहर चल्नु को पिर छ यहाँ 

भुकम्पको घाइते’खरेडीको प्यासी म’बाढीमा बगायौ 

जिउने आसा छैन भोली’ आजको पल टल्नु को पिर छ यहाँ

सम्झनु पर्छ

मान्छेले दिदा सम्झनु पर्छ !

मान्छेले लिदा सम्झनु पर्छ !

साथ अनि सम्बन्ध के हो ?

अब छुट्टीदा सम्झनु पर्छ !

आशु सबैको उस्तै त'हो ।  

मन्ले कल्पिदा सम्झनु पर्छ !

पल भरको मुल्य के छ यहाँ ?

छोड्न तम्सिदा सम्झनु पर्छ !

बनाउनु र बिगार्नु को फरक 

आफै भत्कीदा  सम्झनु पर्छ !

हजारौ सामू एक को निम्ती 

आँखा रित्तिदा सम्झनु पर्छ !

पिडा के हो ? घिणा के हो?

त्यो मन बल्किदा सम्झनु पर्छ !

को आफ्नो को पराइ यहाँ ?

स्वयम् झुक्किदा सम्झनु पर्छ !

मान्छेले  फिदा सम्झनु पर्छ !

मान्छेले अल्बिदा सम्झनु पर्छ !