म' मायामा हारेको मान्छे
आँफैलाई मारेको मान्छे
कतै देख्यौ भने त्यो म हुँ
अश्रु धारा झारेको मान्छे
मर्ने, बाच्नेको दोसाद मा
म' बैतर्नी तारेको मान्छे
तिम्रै कारण आफ्ना सँग
बोली सम्म बारेको मान्छे
तिमी गयौ' काल आएन
मै हुँ एक्लै पारेको मान्छे
ऊ फुल्ने, फल्ने बने पछी
भुल्यो बोट सारेको मान्छे
कुरो समय सान्दर्भिक थियो
तर विपक्षी अत्याधिक थियो
दर्जा विभाजन गरिदैथ्यो जहाँ
त्यहाँ मेरै आफ्ना सरीक थियो
माया प्रेम गर्नेहरुको मेरो झै
सबैको कहानी मार्मिक थियो
ठुलै पदाधिकारी बनेर आज
चिन्दैन जो हिजो नजिक थियो
तिमीले जस्तै राजनीति जान्दिन
त्यसैले हार्नु स्वभाविक थियो
मुटुको मुल्य खेलौना बराबर
जहाँ सम्बन्ध आधुनिक थियो
उस्ले मार्यो, म मरे ! सुन' रमिते
अपराध त्यो सामुहिक थियो
हुदैन भने' मिलन भनेको छु
बसिनेछ अनसन भनेको छु
रमाइलो चरण मायाको
गर्न हुन्न समापन भनेको छु
मुटुको साटो' माया हो माग
हुनै पर्छ सम्बोधन भनेको छु
बिछोडको कारण चाहियो
चाहिदैन समर्थन भनेको छु
तिमी जानु अगाबै यो मेरो
अर्थी गर्नु बिसर्जन भनेको छु
भो! तिमी सँग बाजेर सकिन
बोली मात्र गयो खेर सकिन
नयाँ दिन, नयाँ बहाना
तिम्रो कहानि पढेर सकिन
थाहा छ, यो प्रेम यस्तै हो
पाउन माया चाहेर सकिन
भुल्नै पर्ने बाध्यता देख्छु
रोइ रहन सम्झेर सकिन
के हो निर्णय ? भने हुन्थ्यो
बस्नलाई भो अबेर सकिन
हरेक बिहान गन्तब्य ताकेर जान्छ
पुग्छ मन्दिर फूलपाती राखेर जान्छ
तपस्या गर्छ दिर्घायुको निमित्त सधै
आउँछ कालले जीवन मागेर जान्छ
पटक पटक ढोका पिट्छ चुनौतीले
तर्किन्छ अवसर धुरी नाघेर जान्छ
देशमा खान’ प्रबासमा जिउन गाह्रो
बारम्बार मृत्युले नाडी छामेर जान्छ
नाम उपर चढाउन् बिजयको माला
जीवन त’ स्वयम सँग हारेर जान्छ
