नरुने मान्छे

लाग्छ ...मन भित्र चोट पुग्दा रुन्छु, कराउछु ,चिच्याउदै मन
को सारा भाव आशु सङ्गै बग्ने गरी ,सबै पिडा सकिने गरी ,थोरै
पनि बाँकी नरहने गरी। तर सक्दिन खै किन ?कसरी रुनु सायद मैले रुन
बिर्सिसकेको हुनु पर्छ !आसु सुकेर हुनु पर्छ !या त
वेदना को पहिरो मा आसु थुनामा परेर हुनु पर्छ ! त्यसैले त आज मनले
सानो तिनो चोट को औषधि आफै तयार पारेको छ। दिमाग लाई
थोरै पनि भित्री दुखाई सह्य हुदैन थियो,जब मुटु भित्र
आगो लाग्यो तब हत्केला को छाला छिचोलिने
गरि भित्ता मा बजारिन्थ्यो हात हरु ...कि दुखेको मुटु को आबरण
माथि केरकार मा ब्यस्त बन्थ्यो हात हरु चक्कु
को सहारा मा ....सल्किएको चुरोट को आगो हत्केलामा मै
दाबी निभाई दिन्थ्यो हातहरु .........। मस्तिष्कले त्यहि निर्देशन
दिन्थ्यो अनि मनलाई त्यसैमा सान्ती मिल्थ्यो। मन को दुखाई
को यो पुणरुपमा ओखति हुन नसके पनि दिमाग लाई त्यो तनाव बाट
बचाउनु थियो। आफुलाई मारेर पनि....!चुरोट ले
दामेको दाम ,हत्केला मा छिया छिया परेको छाला अनि छाती मा चक्कुले
चिरा चिरा पारेको चोट मा ध्यान केन्द्रित गर्नु
थियो मलाइ.......तब कि मनलाई सान्त्वना मिलोस पल भर
को लागि भएनी। सायद यस्तै कारण होला आज पनि म रुन
जानेको छैन कुनै दुख पछि हास्ने बहानामा ...............!रमेश एकल